Το Undertale τολμά τους παίκτες να κάνουν ένα λάθος που δεν μπορούν ποτέ να πάρουν πίσω

ΜεΓουίλιαμ Χιουζ 12/09/15 8:00 μ.μ Σχόλια (254)

Αυτό το άρθρο περιέχει λεπτομέρειες πλοκής από Undertale .

Στον πυρήνα τους, τα περισσότερα βιντεοπαιχνίδια είναι φανταστικές δυνάμεις. Ακόμα και όταν οι παίκτες δεν χτυπάνε υπερόπλο ή ρίχνουν μετέωρα στα κεφάλια των κακών, εξακολουθούν να είναι αυτοί που έχουν τον έλεγχο, αυτοί που μπορούν να αναιρέσουν τα λάθη τους με μια επαναφόρτωση ή ένα απλό πάτημα του κουμπιού επαναφοράς. Ακόμα και σε παιχνίδια με κόλπα για να ανατρέψετε αυτή τη δύναμη, υπάρχει πάντα η δυνατότητα να σκουπίσετε και να ξεκινήσετε από την αρχή, συγχωρεμένοι όλων των παραβάσεων του παρελθόντος. Σχεδόν πάντα, τουλάχιστον.



Διαφήμιση

Του Τόμπι Φοξ Undertale είναι πολλά πράγματα. Αστείος. Ιδιότροπος. Περιστασιακά εκνευριστικό. Φιλικό προς τα μιμίδια. Εμπνευσμένο προφανώς από Δεσμώτης. Εξυπνος. (Πάντα, και ιδιαίτερα, έξυπνος.) Αλλά ένα πράγμα που δεν είναι, είναι να συγχωρείς. Οι παίκτες που παραβιάζουν τον αυστηρά καθορισμένο ηθικό κώδικα του παιχνιδιού σε επαρκή βαθμό, που μετακινούν τον παράδεισο και την κόλαση για να αγνοήσουν τα ηθικά μαθήματα που το παιχνίδι καταρρίπτει με όλη τη λεπτότητα ενός γιγάντιου ρομπότ που σκάει μέσα από ένα συμπαγές τσιμεντένιο τοίχο, θα βρεθούν πέρα ​​από τη λύτρωση μια σπάνια μονιμότητα.

Ξεκινά αρκετά αθώα. Ο χαρακτήρας του παίκτη (ουσιαστικά-αυτό περιπλέκεται όσο συνεχίζεται το παιχνίδι) είναι ένα μικρό παιδί που βρίσκεται αποκλεισμένο σε έναν υπόγειο κόσμο, στον οποίο κατοικούν παράξενα, ημι-καλοπροαίρετα τέρατα. Μετά από ένα σύντομο σεμινάριο από ένα λουλούδι που μιλάει για σκουπίδια και εκτοξεύει σφαίρες, εισάγονται γρήγορα στο κεντρικό δίλημμα Undertale 'μικρό Underground: Πολεμούν τους εχθρούς τους; Or να τα διαθέσω;

Ο αγώνας είναι απλός. Λίγα χρονομετρημένα κουμπιά και το τέρας είναι νεκρό, συνήθως μοιάζει λίγο λυπημένο ή ανόητο όσο πάει. Το Sparing είναι πιο περίπλοκο, μετατρέποντας κάθε αγώνα σε ένα μικρό παζλ για να μάθετε πώς να χειριστείτε τον παίκτη στις καλές χάρες του εχθρού και να πετύχετε μια αναίμακτη νίκη. Και παρόλο που προσφέρει λιγότερες υλικές ανταμοιβές, ο Sparing είναι σαφώς η προτιμώμενη επιλογή του παιχνιδιού, με τον Fox να κάνει ό, τι περνά από το χέρι του για να κάνει τα διάφορα τέρατα να νιώθουν ζωντανά, πραγματικοί άνθρωποι και ο παίκτης να αισθάνεται το χειρότερο είδος κοινωνιοπαθούς για να τους αφαιρέσει τη ζωή. Σε κάθε στροφή, η επιλογή του πασιφισμού έναντι της σύγκρουσης ενισχύεται από την ιστορία, η οποία σφυρηλατεί την ιδέα ότι δεν υπάρχει τέρας τόσο τερατώδες που να μην κερδίζεται με καλά λόγια και λίγη απλή σκέψη.



Από πραγματική ηθική άποψη, όλα αυτά είναι λίγο γελοία. Καλά γραμμένο ή όχι, ο Πάπυρος ο σκελετός αδερφός και η Τοριέλ η κατσικίσια κυρία δεν είναι πραγματικά ζωντανά πλάσματα και το να τους χτυπήσεις έχει όλο το ηθικό βάρος να δημιουργείς και στη συνέχεια να σκοτώνεις ένα σωρό φανταστικούς φίλους. (Εάν ο Fox πραγματικά δεν ήθελε παίκτες να σκοτώνουν τις δημιουργίες του, ίσως δεν θα έπρεπε να είχε εφαρμόσει ένα τόσο περίτεχνο σύστημα για να το κάνει.) Αλλά Undertale αντιμετωπίζει το επιλογή να σκοτώσει ως σημαντικό, και ενισχύει το βάρος αυτής της επιλογής με μια σειρά καινοτόμων αντιδράσεων.

Undertale δεν ξεχνάει, βλέπεις. Θυμάται όλα όσα κάνουν οι παίκτες, ρίχνοντας ξανά τις επιλογές τους στα πρόσωπά τους και θυμίζοντάς τους λάθη του παρελθόντος. Ούτε μόνο στο τρέχον παιχνίδι, ο ενοχοποιημένος παίκτης που ξαναρχίζει τον κόσμο του για να αναιρέσει έναν τυχαίο φόνο θα βρει το ίδιο λουλούδι φροντιστήριο να τους κοιτάζει, τρελαμένος από τη γνώση των δήθεν ξεχασμένων αμαρτιών. Ξέρει τι κάνατε.

Ακόμα κι έτσι, αυτός ο κύκλος του θανάτου και της καταδίκης δεν είναι μόνιμος. Σε έναν παίκτη που φτάνει μέχρι το αληθινό τέλος του παιχνιδιού - το οποίο, αναπάντεχα, απαιτεί μια εντελώς ειρηνική πορεία - θα του δοθεί μια επιλογή για μια πραγματική επαναφορά που επαναφέρει το παιχνίδι σε κατάσταση βανίλιας, ακόμη και αν καταδικάζει αθόρυβα τον παίκτη για αναιρώντας ένα τέλος όπου ο καθένας πήρε αυτό που ήθελε περισσότερο. Κάθε αποθηκευμένη απόφαση διαγράφεται, κάθε κακό λάθος διαγράφεται.



Τα G/O Media ενδέχεται να λάβουν προμήθεια Αγοράζω για $ 14 στο Best Buy

Κάθε κακό λάθος, σώστε ένα.

Undertale Η λεγόμενη εκτέλεση No Mercy δεν ονομάζεται κατάλληλα όσο θα μπορούσε να είναι. Για να μείνει στο αιματηρό μονοπάτι, ο παίκτης δεν αποφεύγει απλώς να σώσει τη ζωή των πλασμάτων. πρέπει να τους αναζητήσουν για να προκαλέσουν βία. Πρέπει να εξοντώσουν. Πρέπει να αφήσουν το Υπόγειο ένα άδειο, έρημο μέρος, με νεκρό βλέμμα στα μάτια και μαχαίρι στο χέρι.

Διαφήμιση

Δεν είναι διασκεδαστικό, με οποιοδήποτε νοητό μέτρο της λέξης. Είναι κουραστικό και βαρετό να αλέθεις στα ολοένα και πιο άδεια μπουντρούμια, σκοτώνοντας όλα όσα συναντήσαμε μέχρι ένα απόκοσμο, αλλά κανείς δεν ήρθε… χαιρετά την αρχή μιας μάχης. Οι μόνες στιγμές ενθουσιασμού προέρχονται από τις λίγες φορές που το παιχνίδι σπρώχνει ενεργά τη δολοφονική σταυροφορία του παίκτη, ρίχνοντας εμπόδια στο δρόμο τους προσπαθώντας να εμποδίσει την πρόοδό τους, σαν ένα πραγματικά εξαιρετικό τελευταίο αφεντικό που βγάζει κάθε κόλπο στο βιβλίο για να αποτρέψει ασταμάτητος, αδύνατος αντίπαλος - δηλαδή, ένας παίκτης που μπορεί να σώσει και να φορτώσει κατά βούληση - από το τέλος του αγώνα. Και τότε, όταν κάθε ζωντανό πλάσμα στον κόσμο είναι νεκρό, ο χαρακτήρας σας γυρίζει το μαχαίρι του στο άτομο πίσω από την οθόνη, σπεύδοντας την κάμερα να φέρει τον κόσμο στο τελικό του τέλος.

Διαφήμιση

Παραδόξως, αυτό δεν είναι το μόνιμο αμάρτημα που καταδικάζει το παιχνίδι ενός παίκτη για πάντα. Το να σκοτώνεις τον κόσμο είναι άθλιο Undertale ’ ηθική κοσμολογία, αλλά δεν είναι το απόλυτο έγκλημα. Όχι, αυτό έρχεται την επόμενη φορά που θα ξεκινήσει το παιχνίδι, όταν ο παίκτης που θέλει να ξαναπαίξει έχει μια απλή επιλογή: επαναφέρετε την εικονική σας παιδική χαρά για άλλη μια φορά, με αντάλλαγμα να δώσετε σε ένα πλάσμα ατελείωτης κακοήθειας την ψυχή σας.

Δεν είναι η παρόρμηση να το σκοτώσουμε Undertale καταδικάζει, βλέπετε, αλλά την παρόρμηση να τσιμπήσετε, να δείτε τα πάντα, να ολοκληρώσετε το παιχνίδι. Η παρόρμηση να κάνετε επιλογές και στη συνέχεια να τις διαγράψετε, χωρίς συνέπειες. Για να σώσετε έναν κόσμο σε ένα χρονοδιάγραμμα και στη συνέχεια να τον καταστρέψετε σε ένα άλλο, για να δείτε τι συμβαίνει. Και αν το συγκεκριμένο ηθικό πλαίσιο έχει βάρος - τελικά, μιλάμε για βιντεοπαιχνίδια, όχι για πραγματική ζωή και θάνατο - είναι αυτό που σκοπεύει να κάνει το παιχνίδι ραβδί . Η επιλογή επαναφοράς Undertale μετά από μια εκτέλεση χωρίς έλεος είναι μια επιλογή που δεν μπορεί ποτέ να πάρει πίσω.

Διαφήμιση

Από τη στιγμή που λαμβάνεται αυτή η απόφαση, το παιχνίδι του παίκτη είναι μολυσμένο. Μια σημαία τοποθετείται στα αρχεία του υπολογιστή σας - και προσαρτάται στο Steam Cloud, εάν χρησιμοποιείτε την υπηρεσία, διασφαλίζοντας ότι ακόμη και αν βρείτε και διαγράψετε τη σημαία, το παιχνίδι θα την ξαναφορτώσει ευχάριστα την επόμενη φορά Undertale ξεκινά - αυτό σε χαρακτηρίζει ως άψυχο. Από πρακτική άποψη, η διάκριση δεν έχει νόημα. Οι άψυχοι παίκτες είναι ελεύθεροι να παίξουν το παιχνίδι όπως θα έκαναν κανονικά, κάνοντας τις ίδιες επιλογές που είχαν πάντα, χωρίς κανείς στο Underground να γνωρίζει ότι έχει ένα τέρας στη μέση του. Είναι το ίδιο, μέχρι ο παίκτης να πετύχει το αίσιο τέλος του παιχνιδιού, δηλαδή. Σε εκείνο το σημείο προστίθεται ένας σύντομος κώδικας, όπου η οντότητα που είναι πραγματικά υπεύθυνη-το βδέλυγμα με εμμονή με τη δολοφονία που ο παίκτης συνεργάστηκε στην πλέον διαγραμμένη προσπάθειά τους να εξοντώσουν το Underground-τους υπενθυμίζει ότι παρακολουθούν πάντα.